" چو غلام آفتابم هم از آفتاب گويم * نه شبم نه شب‌پرستم كه حديث خواب گويم چو رسول آفتابم به طريق ترجمانى * پنهان ازو بپرسم ، به شما جواب گويم به قدم چو آفتابم ، به خرابها بتابم * بگريزم از عمارت ، سخن خراب گويم به سر درخت مانم كه ز اصل دور گشتم * به ميانهء قشورم ، همه از لباب گويم من اگرچه سيب شيبم ز درخت بس بلندم * من اگر خراب و مستم ، سخن صواب گويم چو دلم ز خاك كويش بكشيده است بويش * خجلم ز خاك كويش كه حديث آب گويم بگشا نقاب از رخ كه رخ توست فرخ * تو روا مبين كه با تو ز پس نقاب گويم چو دلت چو سنگ باشد پر از آتشم چو آهن * تو چو لطف شيشه گيرى ، قدح و شراب گويم ز جبين زعفرانى كروفر لاله گويم * به دو چشم ناودانى ، صفت سحاب گويم چو ز آفتاب زادم به خدا كه كيقبادم * نه به شب طلوع سازم ، نه ز ماهتاب گويم اگرم حسود پرسد دل من ز شكر ترسد * به شكايت اندر آيم غم اضطراب گويم بر رافضى چگونه ز بنى قحافه لافم * بر خارجى چگونه غم بو تراب گويم ؟ چو رباب ازو بنالد چو كمانچه رو درافتم * چو خطيب خطبه خواند ، من از آن خطاب گويم